گلرخ ایرایی در نامه‌ای از زندان در حمایت از قیام مردم ایران، تجدید عهد کرد و نوشت که تا سحرگاه آزادی ایستاده‌ام.

زندانی سیاسی، گلرخ ایرایی در نامه‌ای از زندان اوین اعلام کرد که «تا سحرگاه آزادی همراه با اعتراضاتی که شهرهای کوچک و بزرگ و روستاهای ایران را به لرزه در آورده و همه اقشار و اصناف و اتحادیه‌ها و تشکل‌ها را در بر دارد و نوک پیکان آن راس هرم استبداد و ظلم و بیدادگری و فاشیسم را نشانه رفته است ایستاده ام.»
گلرخ ایرایی در ترسیم آنچه در پیش روی قیام آفرینان قرار دارد می‌نویسد: «در این روزها آنچه مهم است تداوم حضور است و آگاهانه گام برداشتن و تاب آوردن رعب و وحشتی که ایجاد می کنند. پایان راه یقیناً دست یافتنی خواهد بود وقتی که بخواهیم و باور کنیم. باید ترفندهای حریف را بشناسیم و در فراز و فرودهای راه مبارزه به دور از احساسات و سرخوردگی و نومیدی به نقطه پایان که همانا آزادی از بند استبداد و ارتجاع است بیاندیشیم.»

در نتیجه آنچنان که این زندانی سیاسی مقاوم می‌نویسد: «برماست که این بساط ظلم و تزویر را برچینیم و با پیگیری خواسته‌های بر حق‌مان که سال‌هاست از آن محروم مانده‌ایم در برابر استبداد و خفقان حاکم بایستیم.» زیرا «تا وقتی در لباس مظلوم در برابر ظلم و استبداد سر خم کنیم یقیناً ظالمانه با تازیانه ای در دست به پیش می راننمان و تغییری ایجاد نخواهد شد.» او می‌افزاید: «آنان که با شعار پوچ حمایت از مستضعفان و با فریب رایگان نمودن نیازهای اولیه جامعه و هزار خدعه و دسیسه به کشورمان حمله کرده بودند، آنگاه که بر مسند قدرت تکیه زدند جز بیداد نکردند و جز سرکوب هیچ در کارنامه ندارند.»
گلرخ ایرایی درباره‌ی دو جناح درونی نظام ولایت فقیه می‌نویسد: «از یاد نبرده‌ایم عملکرد سران دو جریان حکومتی و هم صدای -اصول گرا و اصلاح طلب- و سفره نشینان شان را. چه آنان که وقیحانه ایستادند بر جنایات‌شان و پافشاری کردند و چه اینان که مکارانه و ذلیلانه و بزدلانه نقاب تزویر و ریا پنهان شدند از سال ۶٠تا امروز که دوباره هم صدا فرمان سرکوب و آتش گشودن بر مردم را صادر می کنند. بساط عیش و سجاده سالوسی‌شان بر چیده خواهد شد».
گلرخ ایرایی که خود تجربه مقاومت در برابر استبداد دینی و تحمل رنج زندان را دارد برای انتقال تجربه‌اش به قیام‌آفرینان می‌نویسد: «اگر آگاهانه پای در مسیر بگذاریم و اگر واقع‌بینانه باور کنیم ره دراز است و پرهزینه و حریف قدر. بی شک هر دست آوردی هزینه‌ای خواهد داشت. اگر به آزادی از بند استبداد می‌اندیشیم، اگر می‌خواهیم گدای حق خود در خاک میهن و بر سفره‌ی خود نباشیم باید هزینه‌های این مسیر صعب‌العبور را (که به تجربه می‌دانیم حبس و شکنجه و آماج گلوله قرار گرفتن و محارب شناخته شدن را در بر می‌گیرد) هوشیارانه بسنجیم و هراسی از سختی‌های راه نداشته باشیم.»

در همین زمینه:

گلرخ ابراهیمی ایرایی و جنبش تحریم
تهدید به بازدادشت مادر گلرخ ایرایی
نامه گلرخ ایرایی و آتنا دائمی؛ اوین از دهه۶۰ تا بازدید! سفرا
حمایت زنان زندانی سیاسی و عقیدتی از زندانیان سیاسی گوهردشت

ما را در تلگرام همراهی کنید

ما را در اینستاگرام همراهی کنید

نوشتن دیدگاه